Aktualności

Relacja z wycieczki do Puszczy Białowieskiej

W sobotę 15 maja 2010 kolejna grupa słuchaczy CKU wraz z opiekunami: Beatą Świątek-Mudant i Tomaszem Maciosem wybrała się na wycieczkę do Puszczy Białowieskiej.

Po spotkaniu z Panem Jurkiem, naszym przewodnikiem na terenie puszczy, udaliśmy się najpierw do Rezerwatu Pokazowego Zwierząt, w którym mogliśmy oglądać przedstawicieli białowieskiej fauny, czyli żubry, koniki polskie typu tarpana, jelenie, sarny, łosie, dziki, wilki i rysie, a także żubronie, tj. wyhodowaną krzyżówkę żubra z bydłem domowym.

Z rezerwatu zwierząt spacerkiem (ok. 3 km) wzdłuż żółtego szlaku „Drzewa Puszczy” dotarliśmy na skraj puszczy, do głównej drogi Hajnówka – Białowieża, a następnie autokarem do samej Białowieży. Tutaj naszym kolejnym celem było Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego. Jest to najnowocześniejsze muzeum przyrodnicze w Polsce.

W dwóch salach wystawowych prezentowana jest przyroda i historia Białowieskiego Parku Narodowego oraz całej Puszczy Białowieskiej, a także wielowiekowa działalność człowieka na tym terenie. Zgodnie z najnowszymi trendami, treści prezentowane są blokami problemowymi. Wszystko jest eksponowane za pośrednictwem dioram, co pozwala wykorzystać środki ekspresyjnego przekazu – światło, dźwięk i przestrzeń. To jest stała ekspozycja muzeum, a występują też wystawy czasowe,       bo w odrębnej sali na jednej z nich mieliśmy okazję zapoznać się z historią tej ziemi, a była  to historia dworu carskiego na fotografiach.

Następnym etapem wycieczki był Rezerwat Ścisły Puszczy Białowieskiej. Rezerwat ścisły jest obszarem o najwyższym stopniu ochrony w Polsce, gdzie jakakolwiek ingerencja człowieka w naturalne procesy jest zastrzeżona, a zwiedzanie takiego rezerwatu odbywa się wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem. W drodze do rezerwatu minęliśmy Park Pałacowy założony w stylu angielskim pod koniec XIX wieku wokół pałacu carskiego. Park ten pozostaje jedynym w Polsce istniejącym założeniem ogrodowym towarzyszącym carskiej rezydencji myśliwskiej.

Sam rezerwat ścisły, jako najcenniejszy obszar Parku Białowieskiego, położony jest w widłach rzeki Hwoźnej i Narewki na powierzchni 4 747 hektarów. Obszar ten służy wielokierunkowym badaniom naukowym, a wiele z nich, oparte o stałe powierzchnie badawcze jest kontynuowanych od ponad 60 lat. Pierwotny las Europy, jaki się wyłania w rezerwacie, ukazuje piękny zakątek przyrody, jaki trudno dziś znaleźć w mało naturalnej scenerii współczesnej cywilizacji. I wcale to nie jest dziwne, bo na terenie całej Puszczy Białowieskiej występuje aż 20 gatunków lasów i ok. 1 000 gatunków roślin.

Na rezerwacie ścisłym nasza białowieska eskapada się zakończyła. Jednak w drodze do Mińska Mazowieckiego odwiedziliśmy jeszcze dwa miejsca: świętą górę prawosławia – Grabarkę i kresowe miasteczko – Drohiczyn nad Bugiem.

Góra Grabarka jest sercem polskiego prawosławia, prawosławną Częstochową. Rokrocznie w dniach 18 – 19 sierpnia odbywają się tutaj pielgrzymki, bo wówczas czczone jest święto Spasa Izbawnika (Chrystusa Zbawiciela), z którym związany jest pierwszy cud jaki miał miejsce tutaj w 1710 roku. Tym cudem było zachowanie przy życiu wszystkich tych, którzy przybyli tu z głęboką wiarą w cudowną moc ikony Chrystusa Zbawiciela, w czasie, kiedy w okolicy grasowała epidemia morowego powietrza, pozbawiając życia tysięcy istnień ludzkich. Okoliczni mieszkańcy nękani epidemią przybywali na wzgórze Grabarki, modlili się, stawiali krzyże wotywne, pościli, pili wodę ze źródełka wypływającego u podnóża góry. Od tego czasu, tak trwa do dnia dzisiejszego. Święta Góra Grabarka przyciąga do siebie chorych i zdrowych. I stale dokonywane są tu cuda uzdrowień duszy i ciała.

Na koniec Drohiczyn, małe miasteczko usytuowane obecnie na prawym brzegu rzeki Bug.Piękna jest panorama Bugu widziana z Góry Zamkowej. Rzeka niezwykle malownicza, a wokół bujna przyroda i nieskażone środowisko. W pobliżu wiele miejscowości o kresowym klimacie.

Drohiczyn to historyczna stolica Podlasia. Są tu klasztory jezuitów, franciszkanów, benedyktynów i, jak na kresowe miasto przystało, oczywiście kościół prawosławny, czyli cerkiew Mikołaja Cudotwórcy. Klimat jaki tworzy ziemia drohiczyńska dobitnie podkreśla jej mieszkaniec, orędownik i piewca, słynny aktor Daniel Olbrychski, który kiedyś o niej powiedział: „To ziemia, która mnie wychowała, i ziemia, która mnie przykryje”.

Na tym kończę naszą relację. W wycieczce uczestniczyło 35 osób, które zasiliły nas z semestrów: II F LO u, II C LO u i garstka wybrańców z III LO u. Wszystkim im dziękuję za czynny udział w tej eskapadzie.

Organizator białowieskiej eskapady:

                                                                                         Tomasz Macios